AYNADAKİ SUÇLU KİM?

Dedim:
— Üstad, bu ne hâl?

Dedi:
— Zaman böyledir.

Dedim:
— Zaman suçlu mu?

Dedi:
— Zaman bendedir.

Dedim:
— Suçlu olan sen misin, yoksa zaman mı?

Dedi:
— Karar sendedir.

Dedim:
— Karar kader midir?

Dedi:
— Kader, kararlarının bahanesi değildir.

Dedim:
— O hâlde insan kaderini kendi mi yazar?

Dedi:
— İnsan her şeyi yazmaz; ama kendisine verilen sayfalara ne yazacağını seçer.

Dedim:
— Peki ya elimde olmayanlar?

Dedi:
— Onlar imtihanındır.

Dedim:
— Ya elimde olanlar?

Dedi:
— Onlar da sorumluluğundur.

Dedim:
— İnsan neden hep başkasını suçlar?

Dedi:
— Çünkü aynaya bakmak, pencereden bakmaktan daha zordur.

Dedim:
— Aynada ne görür insan?

Dedi:
— Kendisinden kaçtığı hakikati.

Dedim:
— Hakikat acı mıdır?

Dedi:
— Hakikat acı değildir. Acı olan, ona geç kalmış olmaktır.

Dedim:
— İnsan neden geç kalır?

Dedi:
— Çünkü yolu ararken, çoğu zaman kendini kaybeder.

Dedim:
— Kendini bulan ne bulur?

Dedi:
— Rabbine giden yolu.

Dedim:
— Peki, insan kendini ne zaman kaybeder?

Dedi:
— Dünyayı kendine gaye, kendini de dünyaya köle yaptığında.

Dedim:
— Özgürlük nedir?

Dedi:
— Her istediğini yapmak değildir. Seni esir eden şeylere “hayır” diyebilmektir.

Dedim:
— En büyük esaret nedir?

Dedi:
— İnsanların sana biçtiği hayatı, kendi hayatın sanmaktır.

Dedim:
— Peki en büyük düşman kimdir?

Dedi:
— Her zaman karşında duran değildir. Bazen içindeki seni susturandır.

Dedim:
— İçimdeki sesi nasıl duyarım?

Dedi:
— Herkes konuşurken biraz susarak.

Dedim:
— Susmak cevap mıdır?

Dedi:
— Bazen en derin cevap, insanın kendine sorduğu soruda gizlidir.

Dedim:
— İnsan kendine hangi soruyu sormalı?

Dedi:
— “Nereye gidiyorum?” diye değil sadece…
“Niçin gidiyorum?” diye.

Bir müddet sustum.

Sonra dedim:
— Ya yanlış yoldaysam?

Dedi:
— Dönmek de yürümektir.

Dedim:
— Ya çok geç kaldıysam?

Dedi:
— Hakikate giden yolun başlangıcı, döndüğün andır.

Dedim:
— Ya gücüm kalmadıysa?

Dedi:
— Gücün bittiğinde, kime dayanacağını hatırla.

Dedim:
— Ya yalnızsam?

Dedi:
— İnsan kalabalıkların içinde de yalnız olabilir. Mühim olan, kiminle beraber olduğundur.

Dedim:
— Peki şimdi ne yapmalıyım?

Dedi:

— Önce zamanı suçlamayı bırak.
Sonra insanları suçlamayı bırak.
Ardından kaderi bahane etmeyi bırak.

Kendine dön…

Neyi kaybettiğini,
Neyi aradığını,
Neden yorulduğunu,
Kime kırıldığını,
Nerede sustuğunu,
Hangi hakikatten kaçtığını düşün…

Ve unutma:

Zaman geçiyor diye hayat değişmez.
İnsan değişirse, zamanın anlamı değişir.

Başımı eğdim.

Son kez sordum:

— Üstad, bütün bu yolculuğun sonunda insan ne bulur?

Dedi:

— Aradığı şeyi değil evlat…

Aramayı öğrendiğinde, aslında hep arananın kendisi olduğunu anlar.

Ve sonra ekledi:

— Çünkü insanın en uzun yolculuğu, dünyayı dolaşması değil…

Kendinden başlayıp, kendini aşarak hakikate varmasıdır.

Selam ve dua ile...

Engin GÜLTEKİN
Eğitimci-Yazar-Sosyolog